LaPolitica

Αδίκως περιμένει η αντιπολίτευση από το Μέγαρο Μαξίμου και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό να καταδικάσουν ή να τηρήσουν αποστάσεις από το βίαιο κατασταλτικό σχέδιο που έχει θέσει τους τελευταίους μήνες σε εφαρμογή το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Η κλιμάκωση της αστυνομικής βίας, η οποία έφτασε στην κορύφωσή της με τα γεγονότα στο Κουκάκι και την εισβολή των ειδικών δυνάμεων της Ελληνικής Αστυνομίας σε διαμέρισμα οικογένειας, δεν είναι το αποτέλεσμα του υπερβάλλοντα ζήλου των αστυνομικών ή του ίδιου του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυχοχοϊδη. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δεν είναι αναλώσιμος υπουργός, όπως με αφέλεια γράφουν δημοσιογράφοι της αντιπολίτευσης. Αντιθέτως λειτουργεί με την απόλυτη κάλυψη του Μεγάρου Μαξίμου και τις εντολές που του δίνει ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Υπενθυμιζεται ότι των τελευταίων γεγονότων είχαν προηγηθεί τα γεγονότα της ΑΣΟΕΕ και τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου και της 6ης Δεκεμβρίου.

Η στρατηγική της κλιμάκωσης της αστυνομικής δραστηριότητας αποτελεί, όχι απλά στρατηγική, αλλά μονόδρομο για την κυβέρνηση και για τον ίδιο τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.
Εξάλλου είναι το ίδιο το Μαξίμου που από την πρώτη ημέρα αλλαγής της κυβέρνησης τον περασμένο Ιούλιο, ασκεί ασφυκτικές πιέσεις στην πολιτική και τη φυσική ηγεσία του μεγάρου της λεωφόρου Κατεχάκη για παραγωγή αποτελεσμάτων με βάση το δόγμα «νόμος και τάξη» που αποτέλεσε βασική προεκλογική δέσμευση του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ας μην γελιόμαστε, όμως. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ήδη αθετήσει αρκετές από τις προεκλογικές της εξαγγελίες και υποσχέσεις. Οι επενδύσεις που είχε υποσχεθεί άμεσα έχουν «βαλτώσει». Οι αποκαλύψεις για τα ελλιπή βιογραφικά, για την ανυπαρξία πτυχίων και προσόντωνκορυφαίων υπουργών και αξιωματούχων είναι καθημερινές και καταρρίπτουν το περί «αριστείας» αφήγημα. Οι προεκλογικές καταγγελίες για «κράτος των μετακλητών» μετατράπηκαν σε τσουνάμι προσλήψεων πολιτευτών που απέτυχαν, δημοσιογράφων και «γαλάζιων» παιδιών. Το δήθεν επιτελικό κράτος έχει γίνει κράτος μετακλητών. Το κοινωνικό μέρισμα, αυτή η ελάχιστη βοήθεια του κράτους προς τους αδύναμους συμπολίτες μας έχει καταργηθεί, ενώ στις περιπτώσεις όσων το δικαιούνται έχει προκληθεί «μπάχαλο» και οι κοινωνικές αντιδράσεις είναι έντονες. Οι ασφαλιστικές εισφορές θα αυξηθούν, ενώ μία προς μία οι κοινωνικές ομάδες από τους φοιτητές μέχρι τους αγρότες παίρνουν θέσεις μάχης απέναντι σε μία κυβέρνηση, η οποία παίζει το χαρτί του διχασμού σε κάθε επίπεδο. Στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών, αποκαλύφθηκε το μέγεθος της πατριδοκαπηλίας και του φθηνού λαϊκισμού με αντικειμενικό σκοπό την υφαρπαγή της ψήφου, ενώ η κατευναστική πολιτική έναντι της Τουρκίας δημιουργεί ανησυχία και φόβους για μεγάλη, καταστροφική, εθνική ήττα.

Τι έχει απομείνει λοιπόν στην κυβέρνηση; Το δόγμα «νόμος και τάξη», το οποίο εφαρμόζεται όχι με όρους ουσίας, όχι με όρους πάταξης της εγκληματικότητας και εμπέδωσης του αισθήματος ασφάλειας από τους πολίτες, αλλά μέσω της στοχοποίησης συγκεκριμένων πολιτικών χώρων, της ιδεοληπτικής συμπεριφοράς έναντι της κοινωνικής διαμαρτυρίας, μέσω της επικοινωνίας και με γεωγραφικό σημείο αναφοράς την πλατεία Εξαρχείων.

Ο στρατηγικός σχεδιασμός του Μαξίμου έχει θέσει ως προτεραιότητα τη δημιουργία ισοδύναμου έναντι της αδυναμίας και της απροθυμίας του να υλοποιήσει όλα όσα υποσχέθηκε. Εν όψει κρίσιμων πολιτικών εξελίξεων που αφορούν στο θέμα της εκλογικής του Προέδρου της Δημοκρατίας, στο ζήτημα της απλής αναλογικής, στην πορεία της οικονομίας και τα ελληνοτουρκικά, οι επιτελείς του στενού πυρήνα της διακυβέρνησης εκτιμούν ότι πρέπει να δημιουργήσουν όρους πολιτικής κυριαρχίας σε όλο το φάσμα της κλίμακας από το κέντρο μέχρι την άκρα Δεξιά, ώστε να δημιουργήσουν ισχυρές γραμμές άμυνας στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης και την όσο το δυνατόν συσπείρωση.

Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, ένα 10% περίπου, προερχόμενο από την σκληρή Δεξιά ή την ακροδεξιά, ψήφισε Νέα Δημοκρατία, πιστεύοντας στις εθνικιστικές κορώνες γύρω από θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών και το προπαγανδιστικό αφήγημα γύρω από τα ζητήματα της ασφάλειας.

Η υλοποίηση του δόγματος «νόμου και τάξης» αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο για την ικανοποίηση ενός μεγάλου τμήματος της εκλογικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είναι ψέμα εξάλλου ότι δεν έλκονται όλοι οι ψηφοφόροι της ΝΔ από τις υποτιθέμενα φιλελεύθερες διακηρύξεις ενός φορέα της Κεντροδεξιάς ή από το νεοφιλελεύθερο οικονομικό του πρόγραμμα. Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο, ότι κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας με προέλευση από την άκρα Δεξιά, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδη και ο Μάκης Βορίδης, έχουν εγκαταλείψει για λίγο τις αρμοδιότητές τους έχοντας αναλάβει να διαδραματίσουν τον ρόλο των “αποστόλων” του κυβερνητικού δόγματος.
Σε αυτή βάση η κυβέρνηση θα εξαντλήσει με επικοινωνιακούς όρους, με τη συνδρομή των media που ελέγχει, την υλοποίηση της στρατηγικής της για την επιβολή της τάξης και του νόμου στοχεύοντας όχι στην ασφάλεια των πολιτών, όχι στην προστασία του πολίτη, αλλά στην επιβολή της αστυνομοκρατίας ως ψευδεπίγραφου status ασφάλειας και κοινωνικής ειρήνης, με σκοπό να δημιουργηθεί εικονική πραγματικότητα που θα φτάσει μέσω του μιντιακού μηχανισμού που ελέγχει σε ολόκληρη την επικράτεια, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο και την Κέρκυρα μέχρι τη Ρόδο.

Ωστόσο, όποιος διαθέτει στοιχειώδη μνήμη και πολιτική εμπειρία, αντιλαμβάνεται ότι η προσέγγιση της κυβέρνησης είναι κοντόφθαλμη και θα γυρίσει μπούμερανγκ.

Για να κρύψει, πάντως, τα προβλήματα της πολιτικής της και να συσκοτίσει τα αδιέξοδά της, η κυβέρνηση τείνει να γίνει «κυβέρνηση ταραξίας», κυβέρνηση – εισβολέας στις ταράτσες φιλήσυχων πολιτών.