Όσο και να προσπάθησε η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, να πάρει «πάνω της» την επιλογή του Δημήτρη Λιγνάδη για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου δεν κατάφερε να «γλιτώσει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη από το σκάνδαλο της απόφασης για το εθνικό θέατρο, αλλά κυρίως της προσωπικής σχέσης με τον κατηγορούμενο για βιασμούς ανηλίκων ηθοποιό-σκηνοθέτη.

Το επιπλέον «φάουλ» του πρωθυπουργού είναι ότι δήλωνε ότι δεν τον ήξερε και η μοναδική επαφή μαζί του ήταν μόνο δυο φορές που τον είδε σε θεατρική παράσταση.

Ο Μητσοτάκης πάντως της ανταπέδωσε την «προσπάθεια» στηρίζοντάς την από το βήμα της Βουλής, έχοντας νωρίτερα καλέσει τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου να βάλουν πλάτη και να μην την αφήνουν μόνη και κυρίως μη ζητώντας την αυτονόητη παραίτησή της. Μια παραίτηση που θα έπρεπε να προέρθει για την «εξαπάτηση» και την «άγνοια» της υπουργού και όχι φυσικά εάν γνώριζε καταστάσεις, γιατί τότε θα μιλάμε για σκάνδαλο γιγαντιαίων διαστάσεων με πολιτικές και ίσως ποινικές ευθύνες.

Με την πλειοψηφία πάντως του καλλιτεχνικού κόσμου απέναντί της, όταν ακόμη και θεσμοί όπως το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να ζητούν την παραίτησή της και χιλιάδες υπογραφές να συγκεντρώνονται με αυτό το αίτημα, η υπουργός μόνο πρόβληματα θα δημιουργήσει από εδώ και στο εξής στην κυβέρνηση.

Όσο πιο αργά έρθει η παραίτηση ή η απομάκρυνση (σε ενδεχόμενο ανασχηματισμό) της Μενδώνη, τόσο περισσότερο αυτή θα «πληγώνει» πολιτικά τον Μητσοτάκη.

Πολλοί στο εσωτερικό τη ΝΔ, εύλογα αντιδρούν και δεν καταλαβαίνουν πώς ένας υπουργός πολιτισμού θα καταφέρει παράξει έργο έχοντας απέναντί της την πλειοψηφία των ανθρώπων του πολιτισμού. Τι είδους υπουργός θα είναι στο εξής η Μενδώνη;