Την πρόταση που της έκανε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να κατέβει για ευρωβουλευτής αποκάλυψε η Έλενα Ακρίτα.

Διαβάστε ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη που παραχώρησε στο portraits.gr:

Υπάρχει διεθνώς η τάση να πριμοδοτούνται οι γυναίκες, όχι μόνο στην πολιτική αλλά κυρίως στο χώρο του πολιτισμού.

Για μένα αυτό το γυναίκες – άνδρες μου θυμίζει αυτήν την ηλίθια εφαρμογή της πολιτικής ποσόστοσης. Έλεγε το ΠΑΣΟΚ είναι τόσες γυναίκες στην κεντρική επιτροπή πρέπει να είναι άλλες τρεις -κουτσές, στραβές, ό,τι να ‘ναι. Εγώ δεν πιστεύω στην ποσόστοση, ότι οι γυναίκες πρέπει να παίρνουν θέσεις για να ικανοποιείται μία σύμβαση ποσοστιαία, αλλά γιατί το αξίζουν.

Όταν ήμουν νέα δεν ήμουν φεμινίστρια. Γελούσα πάρα πολύ με αυτά. Όμως η ζωή από μόνη της με έκανε φεμινίστρια. Ανέβηκα χωρίς να έχω γκόμενο στη δουλειά με μεγάλη ισχύ. Μόνη μου τα κατάφερα με την πέννα μου -αυτή την κακή, την καλή, την μέτρια.

Σήμερα όμως όταν οι γυναίκες συσπειρωνόμαστε και μιλάμε για τη γυναικοκτονία που σε όλο τον πλανήτη αποτελεί τεράστια μάστιγα, ε, δεν μπορεί αυτό να μην μας αφορά όλες. Έτσι δεν είναι;

Ο βιασμός, η γυναικοκτονία, το ότι σε σκοτώνω όχι επειδή έχω οικονομικά προηγούμενα.. Δηλαδή έχει διαφορά: όταν σκοτώνει ένας άνδρας μία γυναίκα επειδή έχει κτηματική διαφορά δεν πρόκειται για γυναικοκτονία. Σκοτώνει την άλλη για να πάρει το οικόπεδο.

Όταν σκοτώνει γιατί είναι γυναίκα, άρα πιο αδύναμη, άρα θύμα, σε αυτό συνίσταται η γυναικοκτονία.

Πολιτικός πώς δεν γίνατε ποτέ;

Θυμάμαι παλιά τον διευθυντή της Le Monde που όταν του το πρότειναν δήλωσε «προτιμώ να είμαι ψαράς παρά να είμαι ψάρι».

Δεν ξέρω τι θα κάνω στη ζωή μου.

Πέρυσι που μου πρότεινε ο Τσίπρας να πάω στην Ευρωβουλή όπου να σας πω την αλήθεια, θα έβγαινα, γιατί έχω ανθρώπους που με αγαπούν, είπα όχι… Παρόλο που το να παίρνεις εικοσι πέντε χιλιάδες το μήνα για να είμαστε ειλικρινείς είναι μεγάλο δέλεαρ. Δεν έχω κάποιο οικονομικό πρόβλημα αλλά για το δικό μου οικονομικό πλαφόν είναι πολλά χρήματα.

Παρ’ όλα αυτά θεώρησα ότι δεν πρέπει να φύγω από αυτό που κάνω. Γιατί κακά τα ψέμματα όταν συμπλέεις με ένα κόμμα είσαι υποχρεωμένος να κάνεις συμβιβασμούς. Και εγώ I m too old for this shit φίλε. Δεν νομίζω ότι έχω κέφι ούτε έχω κανέναν λόγο.

Αυτό που με συγκινεί και με αγγίζει αν περπατήσουμε μαζί όχι σε λαϊκή συνοικία, οπουδήποτε θέλετε, στο Golden, αυτό το «είσαι η φωνή μας», δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερο παράσημο για μία διαδρομή. Το αν θα με αντιπαθήσουν, διότι όσο με αγαπάνε άλλο τόσο με μισούν, πέντε πάνω πέντε κάτω τους οποίους δεν εκτιμώ κιόλας, με αφήνει παγερά αδιάφορη.

Έχω μία ζωή, έναν άνδρα που λατρεύω και με λατρεύει, και είμαστε μαζί τριάντα χρόνια τώρα χέρι χέρι, έχω τον γιο μου, έχει τη ζωή του και εκείνος, ζω στο πατρικό μου (τι ευλογία!), δεν έχω να λογοδοτήσω κάπου.

Το σε όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε, νομίζω ότι το έχω κερδίσει.

Αλλά έχω υποφέρει πάρα πολύ μέχρι να πω δεν με νοιάζει.