Διαβάστε το άρθρο του Θανάση Καρτερού που δημοσιεύτηκε στην “Αυγή”:

Δεν τους νοιάζει. Τι δεν καταλαβαίνεις; Ούτε για τους νεκρούς του σήμερα, ούτε για τους νεκρούς του αύριο, ούτε για τον θάνατο του εμποράκου, ούτε για την εκτέλεση της αγαπημένης τους μεσαίας τάξης. Ούτε για τη δημοκρατία, τη… διαφάνεια, την αριστεία. Και φυσικά ούτε για την αλήθεια. Αν τους ένοιαζε, θα είχαν κάνει κάτι.

Δεν θα άφηναν το ΕΣΥ στη μοίρα του, δεν θα περνούσαν τροπολογίες για την εξίσωση των ΙΕΚ με τα πανεπιστήμια, δεν θα έριχναν στον Καιάδα χιλιάδες ανθρώπους, δεν θα νομοθετούσαν την αρπαγή της πρώτης κατοικίας από τα θύματα της κρίσης, δεν θα επιδίδονταν σε δουλίτσες, δεν θα κεράτωναν τη δημοκρατία με Paladir. Δεν, δεν, δεν.

Δεν τους νοιάζει. Τι δεν καταλαβαίνεις; Τίποτα που να αφορά εσένα. Ένα μόνο τους νοιάζει. Να κρυφτούν και να κρύψουν. Να κρυφτούν ως ένοχοι και να κρύψουν τις ευθύνες τους. Πίσω από λάσπη; Πίσω από λάσπη – σιγά μην κωλώσουν. Εξ ου και όταν το δεύτερο κύμα έδειξε τα δόντια του, αυτοί ανακάλυψαν το «εμβόλιο Καλογρίτσα». Όταν η στρατιά των νεκρών θρυμμάτισε την αυταρέσκειά τους, αυτοί ανακάλυψαν την ατομική ευθύνη. Όταν ο κυνισμός της υπεροψίας τους έφτασε μέχρι την Πάρνηθα, αυτοί ανακάλυψαν το σπίτι στο Σούνιο. Κι όταν η τραγωδία της κρίσης έφτασε σε κάθε σπίτι και η δυσωδία των έργων τους σε κάθε μύτη, ανακάλυψαν τα κοσμήματα της Follie – Follie.

Δεν τους νοιάζει. Τι δεν καταλαβαίνεις; Ότι με τον πόλεμο λάσπης που διεξάγεται από την εξωνημένη ενημέρωση προκαλούν κοινωνικά συντρίμμια σε μια στιγμή που χρειάζεται κοινωνική συνοχή; Σπέρνουν μίσος σε μια στιγμή που χρειάζεται κοινωνική αλληλεγγύη. Και τελικώς οδηγούν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, καθώς, αν είναι μια φορά τραγικά δύσκολο να αποδεχτεί η κοινωνία ως «φυσιολογικές» τις εκατόμβες της πανδημίας, είναι εκατό φορές πιο δύσκολο, έως εμπρηστικό, να προσπαθούν να τη σπρώξουν, με εκατό κηδείες τη μέρα, να κηδέψει πολιτικά τους «νταραβερτζήδες» του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν τους νοιάζει. Τι δεν καταλαβαίνεις; Αλλά εμάς μας νοιάζει. Μας νοιάζουν όσοι υποφέρουν, απειλούνται, κινδυνεύουν, ψάχνουν διέξοδο. Και δεν θα μας συγχωρήσουν αν, αντί να βρισκόμαστε μαζί τους στα μέτωπα της ζωής, τσαλαβουτάμε στα μέτωπα της λάσπης…