Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, ένα ζήτημα αλλαγής πινακίδων κυκλοφορίας αυτοκινήτων δεν θα μπορούσε ποτέ να αποτελέσει θέμα επιδείνωσης των σχέσεων δυο κρατών μέχρι του σημείου μιας πολεμικής σύρραξης.

Και τούτο, βεβαίως, εγείρει τεράστια και εύλογα ερωτήματα ως προς τις σκοπιμότητες και τις προθέσεις του Κοσόβου και των θερμών υποστηρικτών του σχετικά με το μέλλον μιας εξαιρετικά ευαίσθητης περιοχής, τα γεωγραφικά σύνορα της οποίας παραμένουν ρευστά ακόμη και σήμερα.

Το πρώτο καίριας σημασίας ερώτημα άπτεται της ανεξαρτησίας μιας επαρχίας της Σερβίας με τη σφραγίδα του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, το οποίο, το 2010, κατ’ ουσία αναγνώρισε την απόσχιση του Κοσόβου, μία απόφαση η οποία για πρώτη φορά στην ιστορία της διεθνούς έννομης τάξης έτυχε ευρύτατης κριτικής και αμφισβήτησης ως προς την ορθότητα της και προκάλεσε το διχασμό της διεθνούς κοινότητας, καθότι το ήμισυ των χωρών μελών του ΟΗΕ δεν έχουν μέχρι και σήμερα αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσόβου.

Με πληθυσμό λοιπόν μόλις 1,7 εκατ. εκ των οποίων το 90% και πλέον να είναι Αλβανοί και συνορεύοντας δυτικά με την Αλβανία, πώς θα αντιδρούσε άραγε η διεθνής κοινότητα αν στο απώτερο μέλλον το Κόσοβο αποφάσιζε με ένα δημοψήφισμα την ένωση του με την Αλβανία;

Η εξέχουσα σημασία της γεωπολιτικής θέσης του Κοσσυφοπεδίου στο Βαλκανικό χώρο είναι αδιαμφισβήτητη και τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ήταν από τις πρώτες χώρες που εγκατέστησαν την πρεσβεία τους στην Πρίστινα προς ενίσχυση του αποσχισθέντος κρατιδίου, καθώς και η μόνιμη πλέον παρουσία σημαντικής νατοϊκής δύναμης στο Κόσοβο, μετά το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999.

Αλλά αυτός ο νατοϊκός βομβαρδισμός που προκάλεσε ανείπωτες καταστροφές και χιλιάδες θύματα αμάχων και παιδιών, δεν έχει ποτέ ξεχαστεί από τους Σέρβους και απόδειξη τούτου αποτελεί η πρόσφατη δημόσια δήλωση του Σέρβου προέδρου, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, ο οποίος δήλωσε ότι οι Σέρβοι δεν θα υποστούν άλλες φρικαλεότητες και είναι έτοιμος να πολεμήσει μέχρι θανάτου εάν οι Σέρβοι στην αυτοανακηρυχθείσα δημοκρατία του Κοσόβου γίνουν στόχος νέου πογκρόμ.

Τούτων δοθέντων λοιπόν και δεδομένου ότι:

-η εξέλιξη του Ρώσο-ουκρανικού πολέμου συνεχίζει να είναι απρόβλεπτη,

-η Σερβία να είναι αντίθετη στις κυρώσεις της Δύσης κατά της Ρωσίας,

-η Ρωσία να μην έχει αναγνωρίσει την απόσχιση του Κοσόβου και να εκφράζει ανοιχτά την υποστήριξη της στη Σερβία,

-το ΝΑΤΟ, με ισχυρή δύναμη εντός του Κοσόβου, να δηλώνει ότι είναι έτοιμο για άμεση επέμβαση και, τέλος,

-η Ρωσία να επιθυμεί διακαώς τη δημιουργία μια εστίας ανάφλεξης στην καρδιά των Βαλκανίων ως αντιπερισπασμό στην εισβολή της στην Ουκρανία,

oι προοπτικές για την εδραίωση της ειρήνης στη Γηραιά Ήπειρο είναι μάλλον δυσοίωνες. Οψόμεθα.-