Πριν δύο χρόνια ο γερμανός οδοντίατρος Γιενς Πααρς έκλεισε το ιατρείο του στην πόλη Βέζελ της Βεστφαλίας. Άρχισε να προσφέρει εθελοντική εργασία στο Νεπάλ, στη Ζάμπια, στο Πράσινο Ακρωτήριο, ενώ πρόσφατα βρέθηκε στον προσφυγικό καταυλισμό Καρά Τεπέ στη Λέσβο. Περιγράφει την εμπειρία του στην εφημερίδα Rheinische Post: «Πλήρως απομονωμένο με συρματόπλεγμα και υπό αυστηρή αστυνομική επιτήρηση το Καρά Τεπέ έχει πολύ λιγότερη εγκληματικότητα, είναι πιο οργανωμένο και καθαρό από την καμμένη Μόρια, αλλά ασφαλώς πρόκειται για προσωρινή εγκατάσταση, λέει ο Πάαρς.

Οι κλιματικές συνθήκες είναι δύσκολες λόγω της γειτνίασης με τη θάλασσα. Όπως επισημαίνει “μόλις βρέξει, πλημμυρίζουν οι χίλιες σκηνές του καταυλισμού, οι ασθενείς έρχονται με γαλότσες για θεραπεία”. Επιπλέον, πρέπει να τηρούν αυστηρούς κανόνες: Επιτρέπεται να βγαίνουν από τον καταυλισμό μόνο μία φορά την εβδομάδα για τέσσερις ώρες και πρέπει να μοιράζονται ένα αντίσκηνο με δέκα άτομα. Η έννοια της ιδιωτικότητας είναι άγνωστη. “Μου φάνηκε σαν μία τεράστια φυλακή”, λέει ο Πάαρς».

Όσο για την καθημερινότητα της δουλειάς, η εφημερίδα του Ντίσελντορφ επισημαίνει ότι «πριν από τον Πάαρς δεν είχε εμφανιστεί οδοντίατρος για πολλές εβδομάδες. Κατά συνέπεια υπήρχε μεγάλος συνωστισμός. Οι ένοικοι του καταυλισμού πολλές φορές αναγκάζονταν να πιάσουν σειρά από τις τρεις το πρωί. Το οδοντιατρείο δεν ήταν παρά ένα κοντέινερ με μία απλή έδρα. Εξοπλισμένος με φακό κεφαλής, ο γιατρός παρείχε τις πρώτες βοήθειες. Δύο νεαροί πρόσφυγες από το Αφγανιστάν εκτελούσαν χρέη βοηθού και μεταφραστή. Στην αρχή οι πρόσφυγες φαίνονταν δύσπιστοι και νευρικοί, αλλά μετά τη θεραπεία αισθάνονταν ευγνωμοσύνη και ανακούφιση, καθώς ο πόνος περνούσε». Ο Γιενς Πααρς δήλωσε ότι θέλει να επιστρέψει στη Λέσβο, το συντομότερο δυνατόν.