Αυτός, αυτή και τα εξώδικα

Περιμένουμε λοιπόν αγόγγυστα, ορισμένοι και με λαχτάρα, τον καινούργιο πρίγκηπα, που του έχουν ήδη φορέσει κινητήρα Ρολάν Γκαρός και τώρα τον περνούν από φινίρισμα για να μας τον παρουσιάσουν τσίλικο

Του Θανάση Καρτερού

Πιθανότατα η Ελλάδα είναι πρώτη στον κατάλογο των χωρών που τις κυβερνούν δυναστείες. Κανονική ολιγαρχία των ονομάτων. Ανδρών κατά προτίμηση. Παπανδρέου, Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες. Με ένα επίμονο και ανίκητο γεροντικό έρωτα ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων εκεί κατευθύνει την ψήφο του. Στα ονόματα. Όχι ότι κάποιοι από τους αχθοφόρους τους δεν έχουν κάποιες αρετές, αλλά δεν τους αγαπούν γι’ αυτές. Για το όνομα πρώτα τους αγαπούν. Και καταλήγουμε να έχουμε υπουργό Καραμανλή που δεν ξέρει πώς γράφεται ο Αχελώος και πρωθυπουργό Μητσοτάκη που δεν ξέρει πώς γράφεται ένα ειλικρινές πόθεν έσχες.

Περιμένουμε λοιπόν αγόγγυστα, ορισμένοι και με λαχτάρα, τον καινούργιο πρίγκηπα, που του έχουν ήδη φορέσει κινητήρα Ρολάν Γκαρός και τώρα τον περνούν από φινίρισμα για να μας τον παρουσιάσουν τσίλικο. Ή τον άλλο, που τον εκπαιδεύουν με μια Αθήνα – Lego να μάθει πώς να στήνει ζαρντινιέρες σε λωρίδες κυκλοφορίας και να ξοδεύει δημόσιο χρήμα σαν να είναι δικό του. Αλλά δεν θα έχει δίκιο ο κουρασμένος που θα αποφανθεί ότι όλα αυτά είναι παλιά και συνηθισμένα. Διότι έχουμε την ευτυχία στις μέρες μας, που ανθεί η δυναστική δημοκρατία, να είμαστε μάρτυρες ενός νέου φαινομένου. Αυτού της εξουσίας της συζύγου.

Της συζύγου, μάλιστα. Διότι ποτέ δεν είχαμε πρωθυπουργική σύζυγο με όλα τα φώτα πάνω της, όπως τώρα. Στρογγυλοκαθήμενη στις θέσεις κρατικών αντιπροσωπειών. Βιντεοσκοπούμενη με υπουργούς να τρέχουν πίσω της. Φωτογραφιζόμενη με παράγοντες – γλάστρες. Προστατευόμενη από τα ΜΜΕ περισσότερο και από τη μεσογειακή φώκια. Αναφερόμενη στις επιλογές προσώπων για θέσεις εξουσίας – του γνωστού σκηνοθέτη, ας πούμε. Και εμπλεκόμενη σε δυσπρόσιτα επιχειρηματικά και δυσανάγνωστα συμφωνητικά, τα οποία αναβαθμίζονται από ιδιωτικά σε κυβερνητικά. Τα προσυπογράφει το σύμπαν του Μαξίμου, της κυβέρνησης, των κλακαδόρων.

Ανάμεσα στις άλλες κανονικότητες της εποχής αποκτήσαμε έτσι και την κανονικότητα της Μαρέβας Μητσοτάκη. Της οποίας και το όνομα να προφέρει κανείς χωρίς τον δέοντα σεβασμό θα υποστεί όχι μόνο το εξώδικο θράσος της ίδιας αλλά και τα εξώδικα βέλη του συζύγου, του κράτους, της στρατιάς των κολάκων και των ΜΜΕ. Και θα στιγματιστεί ότι τα βάζει με άμαχο πληθυσμό. Ότι κακοποιεί γυναίκες. Εκείνη δηλαδή μπορεί να μας κάνει συστηματικά και σε κάθε της εμφάνιση νόημα ότι πίσω από τον μεγάλο άνδρα που μας κυβερνά υπάρχει η μεγάλη γυναίκα που συγκυβερνά ή τον κυβερνά. Αλλά αν ενοχλείσαι από αυτή την εικόνα, σκάσε και κολύμπα.

Διότι, αν τολμήσεις να πεις ότι ποσώς σε ενδιαφέρει το πρόσωπο, αλλά είναι άκρως πολιτικό, αντιθεσμικό, άρρωστο το φαινόμενο Μαρέβα, για το οποίο ευθύνεται ο πρωθυπουργός – σύζυγος, είσαι κοινός συκοφάντης…