Του Γιώργου Λακόπουλου

Η πολιτική είναι μια αναμέτρηση με άλλους. Και τα μέσα με τα οποία διεκπεραιώνεται δεν είναι πάντα θεμιτά. Όπως δεν είναι πάντα ορατός ο αντίπαλος.

Αυτή την περίοδο απέναντι στον Τσίπρα δεν βρίσκεται μόνο η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης που συγκρούονται -ευλόγως- μαζί του στο πολιτικό παιχνίδι.

Έχουν διαμορφωθεί και τρία διαφορετικά «μαύρα» μέτωπα που επιδιώκουν την πολιτική του εξόντωση:

Το πρώτο «μαύρο» μέτωπο συγκροτούν οικονομικοί παράγοντες, μιντιάρχες και ποικίλα τυχοδιωκτικά στοιχεία με συμφέροντα που θίγονται από την πολιτική που εκπροσωπεί ο Τσίπρας και άσκησε όταν κυβερνούσε- όπως θα ασκήσει και αν επιστρέψει στη διακυβέρνηση. Αυτά τα συμφέροντα εξυπηρετούνται από την πολιτική που εκπροσωπεί η ΝΔ. Και «είναι πολλά τα λεφτά Άρη».

Δεύτερο μέτωπο συγκροτούν όσοι θίγονται από την επιχείρηση διαλεύκανσης του σκανδάλου Νοβάρτις. Πέραν των πολιτικών -και των κομμάτων- των οποίων η διαχείριση συνδέθηκε με τη δικαστική έρευνα, υπάρχει και ο ευρύς κύκλος «επαγγελματιών της υγείας» -όπως θα ονόμαζαν οι Αμερικανοί τους περίπου 4000 γιατρούς που φέρονται αναμεμειγμένοι στις παράνομες συνταγογραφήσεις.

Το τρίτο μέτωπο είναι απλώς «φαιό» και είναι εσωκομματικό. Έχει ιδεολογικά χαρακτηριστικά, εκφράζει προσωπικές επιδιώξεις και διαμορφώνεται από έναν κύκλο εσωκομματικών παραγόντων που συνασπίζονται απέναντι στην κυριαρχία Τσίπρα και κάνουν πάρτι κάθε φορά που αυτή η κυριαρχία απειλείται. Με ιδιαίτερο μένος μετέχουν και παλαιά κομματικά στελέχη- και οι… συγγενείς τους- που απομακρύνθηκαν το καλοκαίρι του 2015.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Φώφη Γεννηματά ως φυσικοί πολιτικοί αντίπαλοι του Αλέξη Τσίπρα αξιοποιούν τη δράση των «μαύρων» μετώπων, συμπράττουν μαζί τους και τα εντάσσουν στη στρατηγική τους για αρνητική φόρτιση της πολιτικής υπόστασης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ -ΠΣ.

Έτσι συμβαίνει στην πολιτική αναμέτρηση. Τελικά επικρατεί όποιος συνδυάζει την καλύτερη πολιτική με την καλύτερη άμυνα στα πλήγματα από τον αντίπαλο.

Οι «κακόφημοι»

Στην πράξη έχει αποδειχθεί ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι «πολύ σκληρός για να πεθάνει», ως πολιτικός. Τουλάχιστον όσο έχει μαζί του όσους πιστεύουν στη σύγχρονη Αριστερά και τη Δημοκρατική Παράταξη, ως δυνάμεις πιο χρήσιμες για τη χώρα από τη Δεξιά.

Αλλά η υποστήριξη των δημοκρατικών πολιτών δεν είναι δεδομένη. Δεν ήταν ούτε για τους μετά Παπανδρέου και Σημίτη, επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ.

Απόδειξη ότι παρά τα υψηλά ποσοστά που πήρε ο Τσίπρας στις εκλογές από το 2015 , ελάχιστοι έσπευσαν να εγγραφούν ως μέλη στο κόμμα του. Δεν έχει ανταγωνιστή στον δημοκρατικό χώρο, αλλά ανά πάσα στιγμή κρίνεται.

Αυτή την περίοδο μια αλυσίδα εξελίξεων – πραγματικών και κατασκευασμένων- απειλεί να φέρει ρήγματα στην προσωπική επιρροή του Τσίπρα στην κοινωνία. Ειδικότερα στον πολιτικό χώρο του οποίου έχει αναγορευθεί φυσικός επικεφαλής με δυο εκλογικές νίκες και ισχυρή εκλογική επιρροή όταν ηττήθηκε.

Ευτυχώς για τον πρώην Πρωθυπουργό, αυτά τα ενδογενή ρήγματα -που δεν είναι εσωκομματικοί του αντίπαλοί, αλλά «δικοί» του- περιορίζονται στις πράξεις και τις συμπεριφορές ελάχιστων προσώπων και χωρίζονται σε δυο κατηγορίες:

Στη μια ανήκουν όσοι βαρύνονται απλώς με πολιτικά λάθη και προσωπικές συμπεριφορές που δεν γίνονται αποδεκτές από την κοινωνία. Η δημόσια παρουσία τους αποβαίνει σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ, αφού είναι εύκολο να τις αξιοποιήσει επικοινωνιακά η ΝΔ -και το κάνει.

Οι ίδιοι έχουν ακυρώσει τον εαυτό τους, αλλά αυτό μεταφέρεται και στο κόμμα τους. Ως επικεφαλής ο Τσίπρας αρκεί να τους μετακινήσει στα πίσω καθίσματα, για να μην προκαλούν. Τόσο απλό.

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν πρόσωπα που έχουν εμπλακεί σε υποθέσεις για τις οποίες εγείρονται ζητήματα ηθικής τάξης από τους αντιπάλους του Τσίπρα και η κοινή γνώμη αισθάνεται -δικαίως ή όχι-ότι «κάτι δεν πάει καλά».

Έχουν στοχοποιηθεί από την εποχή που κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά το ευτύχημα για τον επικεφαλής του είναι ότι σ’ αυτή την κατηγορία των «κακόφημων» της διακυβέρνησης Τσίπρα, εντάσσονται μόλις, πέντε περιπτώσεις- και μεταξύ τους ο Π. Καμμένος.

Πρόκειται για «μαύρα πρόβατα» του χώρου. Η δράση τους δεν έχει ποινικά φορτία -ακόμη και στις δυο περιπτώσεις που οι αντίπαλοί του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούν να τα δημιουργήσουν. Αλλά εξ αιτίας τους η, κυρίαρχη στο μιντιακό χώρο, κυβερνητική παράταξη και οι εταίροι της δημιουργούν τοξικές εντυπώσεις.

Αυτό έχει το ορατό αποτέλεσμα που επιδιώκουν: εμποδίζει τον Τσίπρα να αναδείξει την πολιτική του -της μετεξέλιξης του κόμματός του συμπεριλαμβανομένης, να βρει ακροατήριο για τις καταγγελίες της κυβερνητικής αποτυχίας και να πλήξει αποτελεσματικά το σύστημα Μητσοτάκη που διολισθαίνει στη χειρότερη μορφή διακυβέρνησης από τη Μεταπολίτευση.

Τα συγκεκριμένα «μαύρα» πρόβατα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν ποινικές επιβαρύνσεις και προφανώς οι περιπτώσεις τους έχουν διογκωθεί από τη προπαγάνδα της ΝΔ. Αλλά, επειδή μιλάμε για πολιτική, εξ αντικειμένου οι περιπτώσεις τους αποτελούν πρόβλημα για το κόμμα τους.

«Τι κάνει ο Τσίπρας;»

Αυτό το πρόβλημα μεταφέρεται και στον προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αντίπαλοί του καταλογίζουν ανοχή, αδυναμία απομόνωσης και πολιτική συνευθύνη. Αλλά οι οπαδοί του κόμματος του διατυπώνουν το ερώτημα: «Τι κάνει ο Τσίπρας για όσους εμπλέκονται σε αμφιλεγόμενες υποθέσεις;»

Ατυχώς με την τελευταία ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του, πήγε πίσω από τις προγενέστερες θέσεις του για πρόσωπα και σε φαινόμενα του χώρου του, καταγγέλλοντας «δολοφονίες χαρακτήρων» από την προπαγάνδα των αντιπάλων του. Ισχύει. Αλλά το ερώτημα δεν είναι τι κάνουν οι άλλοι- αλλά ποιος τους διευκολύνει

Η ομιλία του Τσίπρα στους βουλευτές του ήταν αποκαλυπτική για την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τον κατήφορο στον οποίο έβαλε τη χώρα μόλις σε ένα χρόνο.

Αλλά σ’ αυτή την ομιλία έχασε την ευκαιρία να μετατρέψει το μειονέκτημα των «μαύρων» προβάτων, σε πλεονέκτημα- με την απομόνωσή τους.

Αυτό τον αποδυναμώνει απέναντι στα τρία «μαύρα» μέτωπα εναντίον. Οι επιθέσεις τους θα εστιασθούν τώρα στο πρόσωπό του και η κοινωνία θα πάρει αποστάσεις απέναντί του.

Το ζητούμενο δεν είναι να δικάσει στελέχη και συνεργάτες του. Κάθε άλλο. Κανένας ηγέτης δεν λειτουργεί καθ’ υπόδειξη των αντιπάλων του. Και ο κανιβαλισμός σε ένα κόμμα είναι κακό σύμπτωμα.

Αλλά ταυτόχρονα το κόμμα δεν είναι λημέρι για να καταφεύγει όποιος έχει προβλήματα με την δημόσια παρουσία του και να συμπαρασύρει την κομματική δράση στην υπεράσπισή του. Αυτό δεν έκαναν στη ΝΔ και το Κινάλ με τη Νοβάρτις;

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις μόνο ο ηγέτης του κόμματος μπορεί να δώσει τη λύση και να αντιστρέψει την κατάσταση που προσπαθούν να δημιουργήσουν εναντίον του οι αντίπαλοί του.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν το έκανε και αυτό είναι μοιραίο λάθος.

ΥΓ: Χρήσιμη υπενθύμιση στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη «μοναξιά του ηγέτη» στις αποφάσεις.

Ο Κώστας Καραμανλής υπήρξε ο μόνος Πρωθυπουργός της Γ΄Ελληνικής Δημοκρατίας χωρίς το παραμικρό ηθικό στίγμα στο προφίλ του. Η ακεραιότητα του δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από κανέναν -ούτε από όσους τον αντιμετώπισαν με αθέμιτα μέσα.

Στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 2008 ρωτήθηκε για δυο υπουργούς του που οι αντίπαλοί του -ίδιοι με αυτούς που έχει σήμερα ο Τσίπρας- προκειμένου να τους εμπλέξουν στην υπόθεση Βατοπεδίου, διακινούσαν ότι ο ένας αποκτούσε σπίτια και ο άλλος οφσόρ εταιρίες. Τίποτε από τα δυο δεν ήταν παράνομο.

Όλοι συγκλίνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης εκείνη τη στιγμή περίμενε πως ο Καραμανλής αν δεν τους αποδοκιμάσει- τουλάχιστον θα μεταθέσει στους ίδιους την ευθύνη να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Δεν το έκανε, αφού δεν τους επιβάρυνε κάτι- αν και στη συνέχεια αναγκάσθηκε να τους απομακρύνει-και αυτό αποθράσυνε τα «μαύρα μέτωπα» της εποχής και έπαιξε αρνητικό ρόλο σε όσα επακολούθησαν.

Πηγή: anoixtoparathyro.gr